Zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO) jest zaburzeniem charakteryzującym się zwiększoną liczbą bakterii i/lub zmianą składu mikrobioty w obrębie jelita cienkiego. Coraz częściej podkreśla się, że SIBO nie powinno być traktowane wyłącznie jako izolowana jednostka chorobowa, lecz raczej jako konsekwencja współistniejących zaburzeń motorycznych, anatomicznych, metabolicznych, immunologicznych lub pooperacyjnych. Nadmierna obecność bakterii w jelicie cienkim prowadzi do nasilonej fermentacji składników pokarmowych, produkcji gazów, takich jak wodór i metan, oraz zmian w metabolizmie kwasów żółciowych, witamin i lipidów. Konsekwencją tych procesów mogą być wzdęcia, ból brzucha, biegunka, zaparcia, utrata masy ciała oraz niedobory składników odżywczych, zwłaszcza witaminy B12 i witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. Diagnostyka SIBO pozostaje wyzwaniem klinicznym ze względu na brak jednoznacznego złotego standardu, ograniczenia aspiracji treści jelita cienkiego oraz kontrowersje dotyczące interpretacji testów oddechowych. Współczesne podejście do SIBO uwzględnia nie tylko aspekt ilościowy mikrobioty, ale także jej aktywność metaboliczną i wpływ na odpowiedź immunologiczną gospodarza. Szczególnie interesująca jest koncepcja triady biomarkerów obejmującej bakterie z rodzaju Bacteroides, profil metabolitów oraz zmiany w populacjach limfocytów. Takie ujęcie wskazuje, że SIBO może być rozumiane jako złożone zaburzenie osi mikrobiota–metabolizm–odporność, w którym dysbioza jelita cienkiego oddziałuje zarówno lokalnie na przewód pokarmowy, jak i potencjalnie ogólnoustrojowo na metabolizm oraz funkcjonowanie organizmu.