Leczenie Żywieniowe

Post przerywany (intermittent fasting, IF) wzbudza coraz większe zainteresowanie jako potencjalne uzupełnienie terapii onkologicznej. W ostatnich latach pojawiły się zarówno badania przedkliniczne sugerujące możliwe działanie przeciwnowotworowe, jak i pierwsze badania kliniczne oceniające wpływ interwencji opartych na poście na tolerancję leczenia, parametry metaboliczne i jakość życia pacjentów. Jednocześnie temat ten budzi istotne kontrowersje kliniczne, szczególnie w kontekście ryzyka niedożywienia, sarkopenii i kacheksji nowotworowej. Obecny stan wiedzy nie pozwala traktować postu przerywanego jako standardowego elementu leczenia wspomagającego w onkologii, jednak dane biologiczne i metaboliczne uzasadniają dalsze badania nad tym zagadnieniem.

Niedożywienie jest patologicznym stanem o złożonej etiologii, prowadzącym do niekorzystnych wyników klinicznych, licznych powikłań, pogorszenia rokowania oraz znaczącego obniżenia jakości życia pacjentów. Przez dziesięciolecia diagnostyka tego stanu opierała się na klasyfikacji ICD-10, która była silnie inspirowana doświadczeniami związanymi z klęskami głodu w uboższych częściach świata w latach 60. i 70. XX wieku. Terminologia ta skupiała się głównie na niedoborach konkretnych składników odżywczych oraz skrajnych formach wyniszczenia, takich jak kwashiorkor (niedożywienie białkowe) czy marasmus (niedożywienie energetyczne)¹.

Przewlekły stan zapalny sprzyja katabolizmowi białek mięśniowych, prowadząc do utraty masy i siły mięśniowej oraz pogorszenia tolerancji leczenia u pacjentów onkologicznych. Kwasy tłuszczowe omega-3 (EPA i DHA) mogą modulować ten proces, wspierając stan odżywienia i ograniczając wybrane powikłania terapii.

Wapń odgrywa istotną rolę w profilaktyce oraz przebiegu klinicznym raka jelita grubego^1,2. Dowody epidemiologiczne wskazują na istotny efekt ochronny wapnia z diety, szczególnie pochodzącego z produktów mlecznych^3,4,5. Skuteczność suplementacji jest jednak zmienna i zależna od genotypu oraz stężenia witaminy D^6,7.