Niedożywienie jest patologicznym stanem o złożonej etiologii, prowadzącym do niekorzystnych wyników klinicznych, licznych powikłań, pogorszenia rokowania oraz znaczącego obniżenia jakości życia pacjentów. Przez dziesięciolecia diagnostyka tego stanu opierała się na klasyfikacji ICD-10, która była silnie inspirowana doświadczeniami związanymi z klęskami głodu w uboższych częściach świata w latach 60. i 70. XX wieku. Terminologia ta skupiała się głównie na niedoborach konkretnych składników odżywczych oraz skrajnych formach wyniszczenia, takich jak kwashiorkor (niedożywienie białkowe) czy marasmus (niedożywienie energetyczne)¹.