Ciągłość opieki nad pacjentem – dlaczego potrzebujemy systemowego podejścia do żywienia klinicznego i prehabilitacji
Wprowadzenie
Współczesna medycyna potrafi coraz więcej. Dysponujemy zaawansowanymi metodami diagnostycznymi, nowoczesnymi technikami operacyjnymi i terapiami, które jeszcze kilkanaście lat temu pozostawały poza naszym zasięgiem. Potrafimy skutecznie leczyć choroby, wydłużać życie i podejmować interwencje u pacjentów obciążonych wieloma chorobami. A jednak w tym imponującym rozwoju medycyny wciąż pozostaje przestrzeń, której nie poświęcamy wystarczająco dużo uwagi – droga pacjenta pomiędzy kolejnymi etapami leczenia.
Pacjent opuszczający szpital często otrzymuje szczegółową informację o przebytym leczeniu, zalecenia farmakologiczne i terminy wizyt kontrolnych. Czy jednak równie konsekwentnie zastanawiamy się nad tym, w jakim stanie odżywienia i sprawności opuszcza oddział? Czy będzie miał siłę, aby uczestniczyć w rehabilitacji? Czy potrafi samodzielnie przygotować i spożyć odpowiedni posiłek? Czy jego rodzina wie, jak wspierać proces zdrowienia? I wreszcie – czy ktoś przejmie odpowiedzialność za kontynuację rozpoczętej terapii żywieniowej?
Te pytania nie dotyczą wyłącznie organizacji opieki po wypisie. Dotykają znacznie szerszego problemu: sposobu, w jaki rozumiemy skuteczność leczenia.
Bo czy sukcesem terapeutycznym jest wyłącznie opanowanie choroby, czy również stworzenie pacjentowi realnej możliwości odzyskania sprawności, samodzielności i jakości życia?
Chcesz przeczytać więcej?
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
O autorze
mgr Beata Mańka
czytam artykułyMagister pielęgniarstwa, koordynator ds. żywienia dojelitowego, pozajelitowego i prehabilitacji w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Szczecinie. Członek Polskiego Towarzystwa Żywienia Pozajelitowego, Dojelitowego i Metabolizmu (POLSPEN) oraz Rady Ekspertów programu „Szpital Dobrej Praktyki Żywienia Klinicznego – Leczenie przez Żywienie”. Pomysłodawczyni i organizatorka cyklu konferencji „Żywienie Kliniczne i Prehabilitacja”, odbywających się od trzech lat w Szczecinie, których celem jest upowszechnianie wiedzy, wymiana doświadczeń oraz rozwijanie interdyscyplinarnej współpracy środowiska medycznego w zakresie żywienia klinicznego i prehabilitacji. Kierownik kursu specjalistycznego z zakresu żywienia dojelitowego i pozajelitowego dla pielęgniarek, organizowanego przez Szczecińską Izbę Pielęgniarek i Położnych. W swojej działalności zawodowej koncentruje się na pracy z pacjentami wymagającymi żywienia drogą przewodu pokarmowego i drogą pozajelitową, prowadzeniu konsultacji, koordynowaniu pracy Zespołu ds. Żywienia Klinicznego. Angażuje się również w rozwój Poradni Prehabilitacji, edukację personelu medycznego oraz w poprawę jakości i ciągłości opieki nad pacjentem. Szczególną uwagę poświęca rozwojowi żywienia klinicznego i prehabilitacji w województwie zachodniopomorskim między innymi poprzez zwrócenie uwagi na konieczność rozwijania regionalnych rozwiązań zapewniających dostęp do specjalistycznego leczenia żywieniowego, w tym domowego żywienia pozajelitowego.