person_addDołącz loginZaloguj się
Facebook Instagram

Ciągłość opieki nad pacjentem – dlaczego potrzebujemy systemowego podejścia do żywienia klinicznego i prehabilitacji


Wprowadzenie

Współczesna medycyna potrafi coraz więcej. Dysponujemy zaawansowanymi metodami diagnostycznymi, nowoczesnymi technikami operacyjnymi i terapiami, które jeszcze kilkanaście lat temu pozostawały poza naszym zasięgiem. Potrafimy skutecznie leczyć choroby, wydłużać życie i podejmować interwencje u pacjentów obciążonych wieloma chorobami. A jednak w tym imponującym rozwoju medycyny wciąż pozostaje przestrzeń, której nie poświęcamy wystarczająco dużo uwagi – droga pacjenta pomiędzy kolejnymi etapami leczenia.

Pacjent opuszczający szpital często otrzymuje szczegółową informację o przebytym leczeniu, zalecenia farmakologiczne i terminy wizyt kontrolnych. Czy jednak równie konsekwentnie zastanawiamy się nad tym, w jakim stanie odżywienia i sprawności opuszcza oddział? Czy będzie miał siłę, aby uczestniczyć w rehabilitacji? Czy potrafi samodzielnie przygotować i spożyć odpowiedni posiłek? Czy jego rodzina wie, jak wspierać proces zdrowienia? I wreszcie – czy ktoś przejmie odpowiedzialność za kontynuację rozpoczętej terapii żywieniowej?

Te pytania nie dotyczą wyłącznie organizacji opieki po wypisie. Dotykają znacznie szerszego problemu: sposobu, w jaki rozumiemy skuteczność leczenia.

Bo czy sukcesem terapeutycznym jest wyłącznie opanowanie choroby, czy również stworzenie pacjentowi realnej możliwości odzyskania sprawności, samodzielności i jakości życia?

Właśnie w tym miejscu spotykają się żywienie kliniczne, prehabilitacja i potrzeba myślenia systemowego. Nie jako trzy niezależne obszary medycyny, lecz jako wzajemnie uzupełniające się elementy jednego procesu – procesu powrotu pacjenta do możliwie najlepszego funkcjonowania.   Od leczenia choroby do leczenia człowieka Przez wiele lat skuteczność leczenia ocenialiśmy przede wszystkim przez pryzmat wyników badań, powodze...

Chcesz przeczytać więcej?

Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.


O autorze

mgr Beata Mańka

czytam artykuły

Magister pielęgniarstwa, koordynator ds. żywienia dojelitowego, pozajelitowego i prehabilitacji w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Szczecinie. Członek Polskiego Towarzystwa Żywienia Pozajelitowego, Dojelitowego i Metabolizmu (POLSPEN) oraz Rady Ekspertów programu „Szpital Dobrej Praktyki Żywienia Klinicznego – Leczenie przez Żywienie”. Pomysłodawczyni i organizatorka cyklu konferencji „Żywienie Kliniczne i Prehabilitacja”, odbywających się od trzech lat w Szczecinie, których celem jest upowszechnianie wiedzy, wymiana doświadczeń oraz rozwijanie interdyscyplinarnej współpracy środowiska medycznego w zakresie żywienia klinicznego i prehabilitacji. Kierownik kursu specjalistycznego z zakresu żywienia dojelitowego i pozajelitowego dla pielęgniarek, organizowanego przez Szczecińską Izbę Pielęgniarek i Położnych. W swojej działalności zawodowej koncentruje się na pracy z pacjentami wymagającymi żywienia drogą przewodu pokarmowego i drogą pozajelitową, prowadzeniu konsultacji, koordynowaniu pracy Zespołu ds. Żywienia Klinicznego. Angażuje się również w rozwój Poradni Prehabilitacji, edukację personelu medycznego oraz w poprawę jakości i ciągłości opieki nad pacjentem. Szczególną uwagę poświęca rozwojowi żywienia klinicznego i prehabilitacji w województwie zachodniopomorskim między innymi poprzez zwrócenie uwagi na konieczność rozwijania regionalnych rozwiązań zapewniających dostęp do specjalistycznego leczenia żywieniowego, w tym domowego żywienia pozajelitowego.