person_addDołącz loginZaloguj się
Facebook Instagram

Pacjent onkologiczny w gabinecie internisty – jak rozpoznać niedożywienie i kiedy wdrożyć wsparcie żywieniowe?

Nowotwór u coraz większej grupy pacjentów staje się chorobą, z którą żyje się przez lata, staje się chorobą przewlekłą. Dlatego internista powinien widzieć nie tylko rozpoznanie onkologiczne, lecz także choroby współistniejące, sprawność, codzienne ograniczenia i potrzeby chorego. Niedożywienie może rozwijać się mimo prawidłowej lub nadmiernej masy ciała. Regularny przesiew i wczesna interwencja żywieniowa nie powinny czekać na widoczne wyniszczenie. Jeśli istnieją wskazania, odpowiednią drogę żywienia należy uruchomić bez zbędnej zwłoki.


Nowotwór jako choroba przewlekła – nowe zadania internisty

Dzięki wykrywaniu chorób we wcześniejszych stadiach, nowym metodom chirurgicznym, terapiom celowanym i immunoterapii coraz więcej osób żyje przez wiele lat po rozpoznaniu, a część z aktywnym nowotworem pozostaje przez długi czas w stanie stabilnym. Nie każdy nowotwór ma jednak przewlekły przebieg i nie wolno utożsamiać wydłużenia przeżycia z wyleczeniem. Rolą internisty jest przede wszystkim opieka nad chorym pomiędzy cyklami leczenia i poza ośrodkiem onkologicznym1,2. Pacjenci zgłaszają się zarówno do gabinetów, jaki i na oddziały szpitalne z powodu powikłań leczenia, osłabienia i zaostrzenia chorób przewlekłych1.

 

Wielochorobowość: jeden pacjent, często sprzeczne zalecenia

Cukrzyca, choroba serca, niewydolność nerek i otyłość nie znikają po rozpoznaniu nowotworu. Wielochorobowość wpływa również na możliwości leczenia i tolerancję wsparcia żywieniowego.

Pacjent z cukrzycą słyszy, by ograniczał niektóre produkty, z niewydolnością serca – by kontrolował płyny i sól, z chorobą nerek – by zwracał uwagę na podaż białka. Gdy zaczyna tracić masę mięśniową i spożywa jedynie połowę posiłków, bezrefleksyjne utrzymywanie wszystkich restrykcji może pogłębiać deficyt. Internista powinien hierarchizować cele, zamiast sumować zakazy i uzgodnić jeden realny plan.

Nie ma jednego fenotypu pacjenta onkologicznego Spotykamy chorych przed operacją, w trakcie chemio– lub radioterapii, po leczeniu radykalnym i z przewlekłą chorobą rozsianą, wieloletnich ozdrowieńców czy chorych u kresu życia. U jednego dominują ograniczenia mechaniczne – dysfagia, zwężenie, niedrożność; u drugiego nudności, biegunka lub zaburzenia smaku; u trzeciego przewlekły stan zapalny, zmęczenie i utrata mięśni. Plan z...

Chcesz przeczytać więcej?

Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.


O autorze

lek. Martyna Kurcz

czytam artykuły

Przewodnicząca Sekcji Naukowej ds. Leczenia Żywieniowego TIP, specjalista chorób wewnętrznych, Klinika Chorób Wewnętrznych, Autoimmunologii i Diabetologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, Uniwersyteckie Centrum Kliniczne w Katowicach.