Żywienie ma znaczenie w sarkopenii. Dlaczego utrata mięśni stała się jednym z najważniejszych wyzwań współczesnej medycyny?
Sarkopenia jeszcze niedawno była postrzegana głównie jako naturalna konsekwencja starzenia się organizmu. Dziś wiadomo, że jest znacznie bardziej złożonym zespołem klinicznym, który wpływa na jakość życia pacjentów, przebieg leczenia, ryzyko powikłań, sprawność funkcjonalną. Wraz ze starzeniem się społeczeństwa i rosnącą liczbą osób przewlekle chorych problem ten staje się jednym z najważniejszych wyzwań współczesnej medycyny.
Wstęp
Podczas sesji „Żywienie ma znaczenie w sarkopenii”, zorganizowanej pod patronatem Fresenius Kabi Polska w trakcie Konferencji Naukowo-Szkoleniowej POLSPEN, eksperti reprezentujący różne dziedziny medycyny zgodnie podkreślali, że skuteczna diagnostyka i leczenie sarkopenii wymagają ciągłej współpracy wielu specjalistów oraz ogromnej uwagi, wczesnej interwencji medycznej, żywieniowej i funkcjonalnej. W ramach sesji miałam przyjemność wziąć udział w debacie jako psycholog i dietetyk kliniczny, wraz z profesorem Stanisławem Kłękiem, chairmanem ESPEN, chirurgiem, specjalistą leczenia żywieniowego, profesorem Tomaszem Dzierżanowskim, kierownikiem kliniki medycyny paliatywnej WUM oraz z profesorem Tomaszem Targowskim, krajowym konsultantem w dziedzinie geriatrii. Bardzo zależało nam, aby sesja nie stanowiła kolejnej dyskusji „mamy problem” tylko na wskazaniu konkretnych rozwiązań, które można wprowadzić od razu, wracając do gabinetów. Sarkopenia dotyczy pacjentów na różnych etapach choroby i opieki, dlatego wymaga spojrzenia z wielu perspektyw klinicznych oraz praktycznego podejścia do diagnostyki i interwencji. Punktem wyjścia do dyskusji były aktualne inicjatywy ESPEN oraz postępowanie zgodne z wytycznymi od rozpoznania sarkopenii po możliwości interwencji żywieniowej.
Chcesz przeczytać więcej?
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
O autorze
dr n. med. Agnieszka Dąbek
czytam artykułyDietetyk i psycholog, pracuje w Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie oraz jako wykładowca i asystent naukowy Wydziału Lekarskiego UJ CM. Autorka publikacji naukowych z zakresu leczenia żywieniowego oraz chorób układu pokarmowego.