„W leczeniu żywieniowym od lat dominowało myślenie ilościowe – liczba gramów białka na kilogram masy ciała. Tymczasem coraz więcej dowodów wskazuje, że o skuteczności terapii decyduje również źródło białka, jego profil aminokwasowy i strawność. Prof. Przemysław Matras odpowiada na pytania, które pojawiają się najczęściej: czym różni się DIAAS od PDCAAS, dlaczego białko serwatkowe tak dobrze sprawdza się u pacjentów zagrożonych utratą masy mięśniowej, i jak w praktyce przełożyć tę wiedzę na dobór odpowiedniego preparatu”.

Niedożywienie dotyczy nawet 30% pacjentów onkologicznych już w momencie rozpoznania choroby, a w przypadku nowotworów górnego odcinka przewodu pokarmowego czy głowy i szyi odsetek ten sięga aż 95%. Wczesna interwencja żywieniowa, prowadzona przez dietetyka we współpracy z zespołem terapeutycznym, stanowi kluczowy element przygotowania chorego do leczenia chirurgicznego, chemio- i radioterapii. Odpowiednie wsparcie żywieniowe nie jest dodatkiem, lecz integralną terapią, która warunkuje skuteczność leczenia i zmniejsza ryzyko powikłań, wyniszczenia, a nawet śmierci głodowej.

Olej rybny, będący bogatym źródłem kwasów omega-3, w tym EPA i DHA, zyskuje coraz większe znaczenie w medycynie. Jego zastosowanie w dożylnych emulsjach tłuszczowych ma wpływ na poprawę stanu zdrowia pacjentów w różnych sytuacjach klinicznych. Kwasy omega-3 pełnią istotną funkcję w regulacji procesów zapalnych w organizmie, przyczyniając się do produkcji przeciwzapalnych eikozanoidów (1).

W artykule przyjrzymy się bliżej zastosowaniu oleju rybnego w emulsjach tłuszczowych. Porównamy emulsje zawierające olej rybny z tymi bez niego, omówimy optymalizację ich składu oraz przeanalizujemy ich skuteczność w konkretnych stanach klinicznych. Celem jest przedstawienie kompleksowego obrazu korzyści płynących z wykorzystania oleju rybnego jako źródła kwasów omega-3 w terapii żywieniowej.

Zabiegi u niedożywionych pacjentów onkologicznych skutkują większym ryzykiem powikłań. Zasada jest jedna: lepiej odroczyć zabieg i przygotować pacjenta żywieniowo niż operować w trybie planowym pacjenta niedożywionego. Pacjent zyska więcej, jeżeli będzie odpowiednio przygotowany do zabiegu niż gdy będzie zoperowany dwa do trzech tygodni wcześniej.